Geçtiğimiz günlerde sokak röportajına çıktık. Aynı soruyu onlarca kişiye sorduk. Cevaplar birbirinden oldukça farklıydı. Mutluluğu anlatırken kimi eşinden, kimi turşudan, kimi paradan, kimi yaşadığı özel anlardan söz etti. Kimi mutluluğunu fındık fiyatlarıyla ilişkilendirdi, kimi ise uzun zamandır mutlu olmadığını söyledi.
Ama dikkatimi çeken başka bir şey vardı: Kimse kendisinin tek başına yaptığı ya da yapabileceği bir şeyden bahsetmedi.
Bu arada benim için mutluluğun formülü çay olabilir. Günün her saatinde çay içebilirim. Yazın sıcağında da kışın ayazında da… Çay benim için küçük ama vazgeçilmez bir mutluluk kaynağı.
Okuduğum bir romanda insanlar ruh sağlıklarını toparlamak için örgü örüyordu. Üstelik örgü örmenin stres ve kaygıyı azaltabildiği bilimsel araştırmalarla da destekleniyor. Bu yüzden insanın yalnızca başkalarıyla değil, kendisiyle de mutlu olabileceğini düşünüyorum. Çünkü mutluluk her zaman karşılık bekleyen bir duygu değil.
En sevdiğim çizgi filmlerden biri olan Şirinler de bana bunu hatırlatıyor. Kendilerine ait küçük bir köyleri var. Her biri şahsına münhasır. Ve yaptıkları her şey onları mutlu edebiliyor. Bir şirin çileği bile…
Belki de mutluluğun sırrı tam olarak burada gizlidir: Büyük şeylerin peşinde koşarken küçük mutlulukları kaçırmamak.
İyi bir çocuk olursak belki Şirinleri bile görebiliriz. Ne dersiniz?
