Sabah bahçedeki çiçekleri sularken fark ettim. Toprak öyle bir çekmiş ki suyu, sanki hiç değmemiş gibi. Birkaç gün yağmur yağmasın, hemen boynunu büküyor o canım yeşillik.
Şöyle bir dönüp bakıyorum etrafıma; o yeşiline hayran olduğumuz Karadeniz’de bile yazlar artık eski yazlar değil. Nem bizi boğuyor ama toprak susuzluktan kavruluyor. Çarşamba Ovası'nın o bereketli, can canan toprağının bile bazen için için ağladığını hissediyorum sanki.
Kuraklık deyince aklımıza hep uzaklardaki o uçsuz bucaksız Afrika çölleri geliyor değil mi? Yanılıyoruz. Çölleşme, burnumuzun ucunda sessizce yürüyen bir sinsi düşman aslında. Biz suyu hoyratça harcadıkça, betonları yeşilin bağrına sapladıkça o çöl, adım adım yaklaşıyor evimize.
Toprak küserse ne yeriz, ne içeriz? Altın sarısı başaklar, dalından sarkan o sulu meyveler... Hepsi toprağın bize aşkı değil miydi? İnsan sevdiğini böyle susuz bırakır mı hiç?
Biz kadınlar iyi biliriz kıymet bilmeyi. Evde artan o bir bardak suyu çiçeğin dibine dökmeyi, musluğu fuzuli yere açık bırakmamayı annelerimizden öğrendik biz. Ama şimdilerde o eski tasarrufları, o dünyaya saygılı halleri unuttuk sanki. "Aman canım, akan su yerini bulur" deyip geçiyoruz. Bulmuyor işte. O su bitiyor. Bittikçe de dünya çoraklaşıyor, biz çoraklaşıyoruz.
Çölleşmeyle mücadele etmek, öyle büyük laboratuvarların, devletlerin işi değil sadece. Bizim işimiz, mutfaktaki kadının, tarladaki çiftçinin, sokaktaki çocuğun işi. Sebze yıkadığın o suyu biriktirip balkondaki saksıya dökmek bile bir direniştir aslında bu kuraklığa. Toprağa sadakatimizdir.
Eğer bugün henüz fark etmediyseniz, bir bakın bakalım musluklarınıza. İhtiyacınızdan fazlasını akıtmayın o şırıl şırıl musluklardan. Çocuklarımıza çatlamış, kurumuş, çorak bir dünya bırakmaya hakkımız yok bizim.
Kendinize ve geleceğimize bir iyilik yapın bugün. Şu yorgun dünyaya bir damla umut olun.
Toprağın hep yeşil, suların hep gür aktığı yarınlarda buluşmak dileğiyle...
