Akşam oldu yine. Gün bitti, şehir sustu biraz. Işıklar yandı pencerelerde, herkes kendi dünyasına çekildi. Ben de oturdum köşeme, bir fincan çay aldım elime.
Ne çok şey geçiyor aklımdan bazen. Ama çoğu, söylenmeden kalıyor. Çünkü bazı cümleler, içimizde daha güzel duruyor. Dışarı çıkınca büyüsünü kaybediyor sanki.
Radyoda eski bir şarkı çalıyor. Sözlerini unuttum ama hissi aynı. Gençliğim geliyor aklıma. Koşuşturmalar, kahkahalar, hayaller… Şimdi biraz daha sessizim, biraz daha sakin.
Pencereden dışarı baktım. Sokakta oynayan çocukların sesi gelmiyor artık. Herkes evinde, herkes yorgun. Belki de bu çağın en büyük yorgunluğu içimizde birikiyor.
Bir gün bitecek bu koşuşturma. O zaman durup bakacağız geriye. “Keşke biraz daha yavaş yaşasaydık.” diyeceğiz belki. Ama o da bir teselli olur, geç kalmış bir fark ediş.
