30 Ağustos... Bizim için öylesine bir resmi tatil, alelade bir takvim yaprağı değil bu tarih.
Bu ülkenin "Bitti, buralardan artık kalkamazlar" denildiği anda, küllerinden nasıl doğduğunun, bağımsızlığından asla vazgeçmeyeceğinin en somut ilanı.
Şöyle bir geriye gidip düşününce insan hayret ediyor gerçekten.
Yıllardır süren savaşlardan yorgun düşmüş bir halk, elinde avucunda ne varsa kaybetmiş bir ordu, her köşesi parça parça işgal edilmiş bir memleket...
Dışarıdan bakan her göz için hikaye bitmişti sanki. Ama hesap edemedikleri bir şey vardı: Bu milletin esarete, boyunduruk altına girmeye olan o ezeli itirazı.
Mustafa Kemal ve silah arkadaşlarının Dumlupınar’da yaktığı o bağımsızlık ateşi, sadece bir askeri strateji başarısı değildi.
Bir halkın yokluklar içinde, ilmik ilmik ördüğü o büyük iradeydi. Şerife Bacıların, Gördesli Makbulelerin, çıplak ayakla kağnı çeken anaların, cepheye koşan gencecik çocukların inancıydı. "Ya istiklal ya ölüm" derken laf olsun diye söylenmemişti o sözler; bedeli canla, kanla ödendi tek tek.
Büyük laflar edip tarihi romantize etmeye gerek yok, hakikat tüm çıplaklığıyla ortada.
30 Ağustos Zafer Bayramı, bu topraklarda başı dik, özgürce yaşayabilmemizin tapu senedidir. Biz bu cumhuriyeti, bu vatanı sokakta bulmadık; ağır bedeller ödeyerek kazandık her bir karışını.
Şimdilerde gündelik koşturmacaların, sığ tartışmaların arasında bazen unutuyoruz ne kadar kıymetli bir mirasa sahip olduğumuzu.
Ama 30 Ağustos geldiğinde durup bir nefes almak, o büyük mücadeleyi ve o ruhu yeniden hatırlamak lazım. Çünkü bağımsızlık, bir kere kazanılıp kenara konulan bir şey değil; her gün aynı inançla sahip çıkılması gereken en büyük hazinemiz.
Bize bu özgür gökyüzünün altında yaşama hakkını bırakan başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere, o büyük zaferin tüm gizli ve açık kahramanlarına minnetle, rahmetle...
Zafer Bayramı'mız kutlu olsun.
