Şu sıralar sosyal medyada akım olan bir müzik var. İnsanlar bu müzik eşliğinde önceki hallerini ve şimdiki hallerini yan yana koyup, çoğu zaman da mizahi bir dille “Neydim, ne oldum?” diye gösteriyorlar.
Ben de bu akıma katılanlardanım:) ama akıma katılırken aklımda başka bir soru belirdi:
Neydim, ne oldum, ne olacağım?
İnsan hayatı değişken. Kader değişken. Bugün ne yaşadığımızı bildiğimiz halde yarının bize ne getireceğini bilmiyoruz.
O zaman insan neden uzun vadeli planlar yapıyor?
Bu insanlar aklını mı yitirdi?
Çocukken hepimize aynı soru sorulurdu:
“Büyüyünce ne olacaksın?”
Herkes de çevresinde gördüğü, duyduğu ya da etkilendiği mesleklerden birini söylerdi. Kimi doktor olmak isterdi, kimi öğretmen, kimi polis, kimi futbolcu… Belki de o yaşta bildiğimiz dünya sadece etrafımızdaki dünyaydı.
Peki, o çocukların kaçı büyüyünce gerçekten hayalini kurduğu kişi oldu?
Kaçı çocukken söylediği mesleği yaptı?
Daha önemlisi, kaçı çocukken kurduğu hayali büyüdüğünde hâlâ aynı şekilde istiyordu?
Çünkü insan değişiyor. İstekleri değişiyor, çevresi değişiyor, öncelikleri değişiyor. Bazen şartlar değiştiriyor insanı, bazen yaşadıkları. Bazen de hiç hesapta olmayan bir olay çıkıyor karşısına ve yıllardır kurduğu plan bir anda anlamını yitiriyor.
Hayatın en büyük ironisi de burada saklı zaten.
Geleceği bilmiyoruz ama geleceğe dair plan yapıyoruz.
Yarın ne olacağımızın garantisi yok ama yıllar sonrasını hesaplıyoruz. Hangi işi yapacağımızı, nerede yaşayacağımızı, ne kadar para kazanacağımızı, hatta bazen kiminle yaşlanacağımızı bile planlıyoruz.
Sonra hayat geliyor ve bütün bu planların karşısına kendi planını koyuyor.
Belki insan, bilmediği bir geleceğe hazırlanabilmek için plan yapıyordur. Tıpkı Paulo Coelho’nun Simyacı’sındaki Santiago gibi… Santiago da bir hayalin peşinden yola çıkıyor ama yolculuk boyunca asıl keşfettiği şey, ulaşmak istediği yerden çok kendisi oluyor. Belki bizim hayatımız da biraz böyle. Geleceği planladığımızı sanıyoruz ama attığımız her adımda aslında biraz da kim olduğumuzu yeniden keşfediyoruz. Yolun nereye çıkacağını bilmiyoruz, fakat yola çıkmadan da kendimizi bulamıyoruz.
Asıl merak ettiğim…
Birkaç yıl sonra bugün yaptığımız planların hangisini hatırlıyor olacağız?
Yoksa yine, hayatın nereye götüreceğini bilmeden, bir sonraki planımızı yapmaya devam mı edeceğiz?
