Aslında her gün hatırda tutmamız gereken, ama gündelik koşturmacanın içinde kolayca unuttuğumuz hayati bir meseleyi hatırlatıyor bize.
Nefes almak... Yaşadığımızı hissettiren o en temel, en kendiliğinden eylem.
Çoğu zaman farkına bile varmıyoruz ciğerlerimize dolan havanın. Ne zaman ki şehirden biraz uzaklaşırız, bir ormanın kıyısına ya da deniz kenarına varırız, işte o zaman anlarız ciğerlerimizin bayram ettiğini.
Temiz bir nefesin kıymeti, o an başka bir vuruyor insana.
Ne yazık ki betonlaşan şehirlerde, egzoz dumanlarının ve sanayi atıklarının arasında nefesimiz biraz daha daralıyor her geçen gün. Oysa gökyüzünün maviliği kadar, o maviliği içimize çekebilmek de hakkı insanın. Toprağın, ağacın, yeşilin varlığı sadece manzara olsun diye değil; biz hayatta kalabilelim, rahat bir nefes alabilelim diye.
Öyle süslü çevre söylemlerine, karmaşık raporlara boğulmaya gerek yok aslında. Temiz hava, tıpkı ekmek gibi, su gibi temel bir ihtiyaç. Sahip olduğumuz doğal güzellikleri korumak, bir ağacın gölgesini ve yaprağını gözetmek kendimize borcumuz.
Bugün bir anlığına durmak lazım belki de. Şöyle derin, tertemiz bir nefes çekip ciğerlerimize, havanın ve doğanın kıymetini bir kez daha hatırlamak lazım. Sade, gürültüsüz ama içten bir farkındalıkla...
