Eskiden teknoloji denince aklımıza sadece bilgisayar gelirdi. Şimdi ise telefonumuzdan tuttuğumuz kahveye, izlediğimiz diziye kadar her şey “akıllı.” Ama bazen düşünüyorum… Bu kadar “akıllı” şeyin arasında biz biraz aptallaşmadık mı?
Artık Ne giyeceğime o karar veriyor neredeyse. Kahvemi sert mi, yumuşak mı içeceğimi bile biliyor. Hayat kolaylaştı, evet. Ama kolaylaşırken bir şeyleri de kaybetmedik mi sizce de?
Eskiden bir şeyi merak ettiğimizde dedemize, öğretmenimize, komşumuza sorardık. Şimdi “Chat GPT’ye sorayım” diyoruz.
Artık sohbetlerimizde bile duygu eksik. Herkes hızlı cevap istiyor, uzun cümleler kurmaya üşeniyor.
Ama şunu fark ettim; teknoloji bizi tembelleştirdi. Duygularımızı paylaşmayı unuttuk. “Nasılsın?” diye soran biri varsa, onu bile yapay zekâ sanıyoruz neredeyse.
Yapay zekâdan korkmuyorum. Asıl korkum, onun bizi “hissetmemeye” alıştırması.
Belki teknolojiye karşı koyamayız ama kendimize hâlâ sahip çıkabiliriz. Çünkü makinelerin hissi yoktur ve kalpten hissedemez.
İyi günler diliyorum…
