Bazen düşünüyorum… Ne kadar şanslıyız aslında. Denizi, dağı, ovası… Hepsi bir arada. Samsun’da yaşıyoruz biz. Sabah kalkıp sahile inmek, dalga sesini duymak var ya… İnsanın içine huzur doluyor.
Kızılırmak tarafına doğru yol alırken pirinç tarlalarını görürüm. Yemyeşil, göz alabildiğine. Bir de mis gibi kokar ya hava, şehre uzaklaşırsın ama yine Samsun’dasındır.
Atakum sahili ayrı bir güzellik. Yazın akşamüstü yürüyüşe çık. Hava serin, güneş batıyor… Turuncu, pembe, mor karışıyor gökyüzüne. Denizin üstüne bir tablo gibi düşüyor. O an başka hiçbir şey düşünmüyorsun.
Ama sadece deniz mi? Değil. Ladik var mesela. Göl kenarında çay içmenin keyfini bilen bilir. Kışın ayrı güzel, yazın ayrı. Hele sis çöktü mü… İnsan sanki masalın içindeymiş gibi hissediyor.
Havza’nın kaplıcaları, Vezirköprü’nün Şahinkaya Kanyonu… Say say bitmez. Şehir gibi şehir burası. Ama kıymetini bilene.
Kendi kendime hep derim; bazen uzaklara gitmeye gerek yok. Mutluluk, güzellik, huzur… Hepsi burada var. Samsun’un bir köşesinde mutlaka seni bekliyor.
İşte böyle… Benim Samsun’um bu. Sahiliyle, dağıyla, türküsüyle. Biraz hırçın, biraz dingin. Ama hep güzel.
