Takvimler değişiyor, yıllar geçiyor ama gitmiyor gözümün önünden o gece. 15 Temmuz... Sadece bir tarih değil artık bizim için. Bir dönüm noktası, bir büyük imtihan.
Evde oturuyorduk her zamanki gibi. Birden televizyonda tuhaf haberler, sokaklarda bir hareketlilik... Anlayamadık önce ne olduğunu. Sonra anlaşıldı gerçek; bir grup karanlık zihniyet, kastetmişti bu ülkenin iradesine, demokrasisine. Korktuk yalan yok, canımız yandı o uçak seslerinden.
Ama sonra bir şey oldu. Bir çağrıyla döküldü insanlar sokaklara. Tankların önüne durdu silahsız kadınlar, gençler, yaşlılar. Hukukun, adaletin, özgürlüğün çiğnenmesine izin vermedi bu millet. O meydanlarda yazıldı asıl kanun; milletin iradesinin üstünde hiçbir güç yoktur, olamaz.
Ben bir kadın yazar olarak, o gece meydanlarda en ön safta duran kadınları gördüm. Evlatlarını evde bırakıp vatan için koşan anneleri... Demokrasi dediğin, sandıktan ibaret değilmiş meğer. Onu canı pahasına korumakmış gerektiğinde. Şehitler verdik, gazilerimiz oldu, yüreğimiz dağlandı. Ama teslim etmedik geleceğimizi karanlığa.
Milli birlik dediğimiz şey, o gece o meydanlardaki omuz omuzaydı işte. Siyasi görüşü, kökeni ne olursa olsun herkes tek bir yürek oldu. Unutmamak gerekiyor o ruhu. Hukukun arkasına sığınıp bu ülkeye ihanet edenlerin cezası kesildi elbet, ama asıl zafer o gece sokakta kazanıldı.
Şimdi her 15 Temmuz’da yeniden hatırlıyorum; bu topraklarda demokrasi bize hediye edilmedi. Bedeli ödendi o gece, canla, kanla. Minnettarız o kahramanlara, her zaman.
