Bugün 14 Haziran, Dünya Kan Verme Günü.
İçimde bir sızı, aynı zamanda garip bir gurur. Hayatın koşturmacası, bitmeyen evraklar, günlük telaşlar derken unuttuğumuz o kadar çok şey var ki aslında. Ama bazı şeyler var ki ertelenmeye gelmiyor. Ertelenen bir randevu değil çünkü bu, ertelenen bir hayat.
Kan vermek, bence bir insanın başka bir insana karşılıksız verebileceği en saf, en samimi hediye. Tanımadığın, yüzünü bile görmediğin, belki de hiçbir zaman karşılaşmayacağın birinin damarlarında can olmak. Bir annenin feryadını dindirmek belki, bir çocuğun yarınlara uyanmasını sağlamak.
Düşünüyorum da, o şoför abilerin koşturduğu yollarda, ya da hastane koridorlarında sırasını bekleyen o çaresiz gözlerde... Hangimizin ne zaman o bir damla kana ihtiyacı olacağını kim bilebilir ki?
Biz kadınlar hayatı yeşertmeyi, korumayı iyi biliriz elbet. Ama bu mesele kadını, erkeği aşan kocaman bir insanlık vazifesi. "Benim kanımdan ne olur ki" demeyin sakın. Küçük adımların, o bir ünite kanın zincirleme nasıl büyük mucizeler yarattığına inanamazsınız. İnsanın içini öyle bir huzur kaplıyor ki sonrasında, hafifliyorsun sanki. Hem ruhun temizleniyor hem bedenin.
Korkulacak hiçbir şey yok aslında. Yarım saatinizi bile almıyor o koltukta oturmak. Birkaç küçük form, küçük bir iğne sızısı ve ardından gelen o tarifsiz hafiflik. Çıkışta içtiğin o bir bardak vişne suyunun, yediğin o bisküvinin tadı bile bir başka geliyor insana. Çünkü biliyorsun, sen bugün sadece kendin için yaşamadın.
Eğer bugün henüz yolunuz düşmediyse, iş çıkışı ya da bir ara mutlaka o kan bağışı çadırlarına, merkezlerine uğrayın. Hayat kurtarmak için süper kahraman olmaya gerek yok, damarlarımızdaki o asil güç yetiyor hepimize.
Kendinize ve hiç tanımadığınız bir cana bir iyilik yapın bugün. Dünya Kan Verme Günü’müz kutlu olsun.
Birinin umudu olmak dileğiyle...
