İnsanlar hayatları için planlar yapar. Hangi okulu kazanacağını, hangi mesleği seçeceğini, gelecekte nerede olacağını düşünür; ancak hayatın da bizim için hazırladığı planlar vardır.
Ben bunu 17 yaşımda öğrendim.
O zamana kadar huzurlu bir ailede büyüyen, geleceği çok fazla sorgulamayan bir çocuktum. Babam her sabah erkenden kalkar, kahvaltımı hazırlar, beni okula uğurlardı. Annem eve döndüğümde sofrayı eksik etmezdi. Her şey olması gerektiği gibiydi.
Üniversite sınavına hazırlandığım yıl ailemizin kaderi tamamen değişti. Tercih sonuçlarının açıklanmasına bir ay kala babamı kaybettik.
Sonuçlar açıklandığında ise karşıma beklemediğim bir tesadüf çıktı. Kazandığım bölüm, babamın yıllarca emek verdiği mesleğin eğitimini veren bölümdü. O an hissettiğim şey, mutluluk ile hüzün arasındaki ince çizgiydi. Çünkü bu haberi paylaşmak istediğim kişi artık yanımda değildi.
Annemle birlikte yeni bir şehre taşındık ve hayatımıza yeniden yön vermeye çalıştık. Bugün aynı mesleğin yolunda ilerlerken, babamın adını duyan insanların “Sen onun kızı mısın?” demesi bana gurur veriyor. Çünkü insanın geride bırakabileceği en değerli şeylerden biri, güzel bir isimdir.
Bugün geriye baktığımda, hayatın başta çizdiğim yolları değil, beni yönlendirdiği yolları izlediğimi görüyorum. Babamı kaybetmek bir kayıp gibi görünse de zamanla içimde başka bir yönün başlangıcı oldu.
Şimdi aynı mesleğin yolunda ilerlerken anlıyorum ki insan bazen kendi yönünü çizmez. Hayat, en beklenmedik kırılmalardan sonra yeni bir yön gösterir. John Lennon’ın da dediği gibi: “Hayat, plan yaparken başımıza gelenlerdir.”
Birçok romanda ve filmde kahramanın hikayesi, planladığı hayatın bozulması ile başlar çünkü bazen insanı asıl büyüten şey kurduğu planlar değil o planlar değiştiğinde verdiği mücadeledir
Benim hikayemde tam olarak böyle oldu bir zamanlar geleceği düşünmeden yaşayan bir çocuktum bugün ise hayatım bana gösterdiği yolda yürümeye devam ediyorum.
