Siyaset, çocuğun oyun parkındaki tramboleni değildir! Her gün bir partiden ötekine sıçrayarak, bir gün “ben buyum” deyip ertesi gün “aslında o da benim” diye kıvranarak yol alınmaz. Bugün burada, yarın orada; öbür gün “ben bağımsızım” diye ortalıklarda dolananların sonu bellidir: kaybolup gitmek.
Siyasette ilke sahibi olmayan, günübirlik hesaplarla hareket edenler eninde sonunda milletin terazisinde hafif gelir. Çünkü halk, rüzgârın yönüne göre savrulan değil; dimdik duran, omurgalı siyasetçiyi görmek ister. Her fırsatta saf değiştiren, her kavşakta yön değiştirenin tek varacağı yer, siyasi mezarlıktır.
Siyaset, bir maraton koşusudur. Maratoncu, gücünü doğru kullanır, sabırla ilerler, yolun sonunda ipi göğüsler. Ama kısa mesafe koşucusu gibi sürekli zıplayan, hoplayan, enerjisini daha ilk turda tüketir. Geriye ne kalır? Yorgun bir beden, tükenmiş bir enerji ve unutulmuş bir isim.
Millet, günübirlik siyasetçinin karnesini çok çabuk yazar. Bugün alkış alsan da yarın “kimdi bu?” denir. Çünkü hafıza, riyakârlığı değil, samimiyeti ödüllendirir. Kökü olmayanın gövdesi ayakta kalmaz.
Siyaset, ciddiyet ister, karakter ister, omurga ister. Bugün buradan, yarın oradan zıplayanlar bilsin ki; çok zıplayan kaybolur gider!
