Son yıllarda sıkça duyduğumuz bir cümle var:
“Gençler yurt dışına gidiyor.”
Gitmek kolay mı?
Değil.
Ama kalmak artık daha zor.
Bugün Türkiye’de milyonlarca genç, daha hayatının başında gelecek kaygısıyla boğuşuyor.
Yıllarca ders çalıştılar.
Sınavdan sınava koştular.
Dershanelerde, etütlerde, özel derslerde gençliklerini harcadılar.
Bir üniversite kazandılar.
Mezun oldular.
Ama sorunlar bitmedi.
KPSS’ye girdiler, yetmedi.
Mülakat oldu, umutlar törpülendi.
Liyakat yerine torpil konuşuldu.
Referansı olan yol aldı, olmayan beklemeye devam etti.
“Bir dahaki sefere” denildi.
Ama o bir dahaki sefer, çoğu genç için hiç gelmedi.
Bugün gençler ülkesini sevmediği için değil,
karşılığını alamadığı için gitmek istiyor.
Çünkü emek çoğu zaman ödüllendirilmiyor.
Çünkü adalet duygusu her geçen gün zedeleniyor.
Gençler çok şey istemiyor.
Lüks değil, ayrıcalık değil.
Sadece adil bir sistem, emeğinin karşılığını alabileceği bir gelecek istiyor.
Unutulmamalı ki;
bir ülkede gençler hayal kuramıyorsa,
o ülkede herkesin geleceği risk altındadır.
Bu tabloyu görmezden gelmek mümkün değil.
Gençlerin bavuluna bakan değil,
neden bavul hazırladıklarını sorgulayan bir anlayışa ihtiyaç var.
Çünkü bu ülkenin gençleri gitmek değil,
kalmak istiyor.
