Üç aylar geldi.
Yine.
Her yıl olduğu gibi.
Ama her seferinde başka duygularla.
Zaman çok hızlı akıyor.
Günler birbirini kovalıyor.
İnsan çoğu zaman durup düşünemiyor bile.
İşte üç aylar, tam da bu noktada çıkıyor karşımıza.
Bir uyarı gibi.
Bir hatırlatma gibi.
Dur diyor.
Biraz yavaşla.
Biraz kendine dön.
Recep ve Şaban geçiyor.
Ve Ramazan yaklaşıyor.
Sanki uzun bir yolculuğun en anlamlı durağı gibi.
Ramazan sadece aç kalmak değil.
Sadece sahur, iftar da değil.
Asıl mesele, kalbi toparlamak.
Kırılanı onarmak.
Unutulanı hatırlamak.
Daha az konuşmak gerekiyor belki.
Daha çok dinlemek.
Daha çok anlamaya çalışmak.
Daha az kırmak.
Daha çok sarılmak.
Üç aylar, insanın kendisiyle yüzleştiği zamanlar aslında.
Ne yaptım, ne yapamadım diye sorduğu günler.
Nerede eksik kaldım dediği anlar.
Ramazan ise bunun zirvesi.
Sabırla, şükürle, paylaşmayla dolu bir ay.
Sofrada sadece yemek değil, umut da paylaşılıyor.
Kapılar sadece misafire değil, ihtiyaç sahibine de açılıyor.
Belki de en çok buna ihtiyacımız var.
Birbirimizi hatırlamaya.
Birbirimizi anlamaya.
Birbirimize merhamet etmeye.
Üç aylar ve Ramazan, işte bu yüzden kıymetli.
Bir fırsat çünkü.
Yeniden başlamak için.
Temiz bir sayfa açmak için.
Değerini bilene ne mutlu.
