Karne günü bugün.
Okullar tatile giriyor sonunda.
Gözümün önüne geliyor o sabahın köründe, soğukta minibüs bekleyen küçük bedenler. Sırtlarında kendi boylarından büyük çantalar... Taşımaktan yoruldukları o ağır kitaplar. Matematik formülleri, tarih ödevleri, bitmek bilmeyen sınav stresleri...
Hepsi bitti işte. En azından üç aylığına.
Şimdi o ağır çantalar odanın en karanlık köşesine fırlatılacak. Defterlerin kapakları kapanacak. Formalar rafa kalkacak.
Biz kadınlar için yaz tatili biraz "Eyvah, şimdi evde ne yapacak bu çocuklar?" telaşıdır aslında. Haklıyız da, ev darmadağın olacak, mutfaktan tabak çanak sesi eksik olmayacak. Ama bence bırakalım da olsun. Bilgisayarların, tabletlerin karşısında körelmesin o güzel gözleri.
Bırakın, koşsunlar doyasıya. Üstleri başları çamur olsun, dizleri kanasın varsın. Parklarda salıncak sırası beklesinler. Akşama kadar sokakta top oynayıp, eve ter içinde, yanakları al al dönsünler. Bizim çocukluğumuzun o saf, o yalın yaz ayları gibi... Anaların balkondan "Hadi, akşam ezanı okundu, eve gel artık!" diye bağırdığı o güzel günler gibi olsun bu yaz.
Öğretmenlere de kocaman bir alkış benden. Kolay değil valla, bütün bir yıl yüzlerce çocukla uğraşmak, onlara can olmak. Onlar da hak etti bu dinlenmeyi fazlasıyla.
Eğer evde bir öğrenciniz varsa bugün, o elindeki kağıtta ne yazdığına çok takılmayın. İster takdir olsun, ister zayıf. O sadece bir kağıt parçası. Çocuğunuzun kalbinden, neşesinden daha değerli değil hiçbir not.
Kaptığınız gibi alın o küçükleri karşınıza. Şöyle kocaman bir dondurma ısmarlayın onlara.
Bütün çocuklara, annelere ve öğretmenlere musmutlu, bol güneşli, bol kahkahalı bir yaz tatili dilerim.
Sokaklar şenlensin artık, çocuk sesleri kaplasın her yeri!
