Biz kadınlar anneliği göklere çıkarırız hep, haklıyız da, canımızdır annelerimiz. Ama babalar...
Onlar hep o arka plandaki gizli kahramanlar gibi dururlar sahnenin arkasında. Pek konuşmazlar, duygularını öyle ulu orta dökmezler içlerinden geldiği gibi. Sevdiğini bile sarılıp söyleyemez çoğu, gözleriyle sever insanı. Ya da eve gelirken elinde taşıdığı o fazladan bir poşet meyveyle...
Hele bizim buraların babaları, Karadeniz’in o sert dalgası gibi dışarıdan vakur, dimdik dururlar. Ama bilirsin ki o sert kabuğun altında, evladı için dünyayı yakacak kocaman, sıcacık bir yürek çarpar aslında.
Çayını yudumlarken, ya da direksiyon başında ömür tüketirken tek bir dertleri vardır: "Evladım namerde muhtaç olmasın, başı dik yürüsün bu hayatta."
Kız çocukları için baba demek, hayattaki ilk aşk, ilk güven, sırtını dayadığın o yıkılmaz dağ demekmiş meğer. Büyüyüp kendi ayaklarımızın üzerinde dursak bile, ne zaman hayat bizi biraz hırpalasa, ne zaman bir haksızlığa uğrasak, içimizden hep o küçük kız çocuğu fırlıyor işte. "Babam arkamda, bana hiçbir şey olmaz" dedirten o muazzam güç... Dünyanın bütün orduları karşında dursa, onun tek bir 'arkandayım kızım' deyişi yeter her şeyi yerle bir etmeye.
Şimdi şöyle bir geriye dönüp bakıyorum da; aslında bize hayatı öğretiyorlarmış çaktırmadan. Güçlü olmayı, düşsek de o tozlu topraktan yeniden ayağa kalkmayı.
Eğer bugün hâlâ hayattaysa babanız, sakın öyle pahalı hediyelerin arkasına saklanmayın. Gidin, sarılın o boynuna sıkıca. O kokusunu içinize çekin. "İyi ki varsın koca çınarım" deyin, çok zor değil valla. Bir tatlı söz, bir bardak sıcak çay yeter onların gönlünü etmeye.
Eğer göçüp gittilerse bu dünyadan, o dağ gibi adamlar ardında bıraktığı evlatlarının dualarında yaşıyor hala. Açın ellerinizi, gönderin o güzel selamı gökyüzüne.
Kendinize ve o koca yürekli adamlara bir iyilik yapın bugün. Hayatımızın gizli limanları, Babalar Günü’nüz kutlu olsun.
O güvenli gölgeniz hiç eksilmesin başımızdan...
