Bakıyorum etrafıma, herkes gergin. Trafikte, kuyrukta, sosyal medyada... En küçük bir kıvılcım yetiyor kavga çıkmasına. Güven yok çünkü insanlarda. Kimse inanmıyor artık hakkının korunacağına.
Hukuk dediğin, aslında bir arada yaşama sözleşmesiydi bizim. Ben senin sınırına saygı duyacaktım, sen de benimkine. Ama delindi o sözleşme çoktan. Gücü yeten yetene şimdi. Kurallar, sadece zayıfların ayağına dolanan bağlar oldu adeta.
Geçen gün bir haber izledim, içim burkuldu. Suç işleyen biri, elini kolunu sallayarak çıkıyordu karakoldan. Mağdur olan ise korku içinde saklanıyordu evinde. Tersine döndü sanki dünya. Ceza dediğin, caydırmalı oysa kötüyü. Korkutmalı adaletin kılıcı, suç işlemeye niyetleneni.
Biz kadınlar, en çok biz hissediyoruz bu güvensizliği. Akşam eve dönerken arkamıza bakmaktan yorulduk artık. Adalet, sokakları güvenli kılmıyorsa, koruyamıyorsa bizi evimizde, neye yarıyor o zaman?
Kağıt üstünde kalmamalı adalet. Hayatın içine karışmalı, yürümeli bizimle sokaklarda. Ancak o zaman nefes alabiliriz rahatça. Çok şey mi istiyoruz yani? Bence değil.
