Adımlarımı saymıyorum artık. Rüzgarı yüzümde hissetmek yetiyor bana.
Bugün Dünya Koşma Günü.
Sokağa attım kendimi sabahın erken saatlerinde. Sokaklar sessizdi, henüz uyanmamıştı şehir. Sadece benim adımlarımın sesi vardı kaldırımlarda. Ritmi kalbimin atışıyla birleşen o tanıdık ses.
Koşmak, sadece bir spor değil bence. Bir nevi özgürleşme hali. Ayakkabılarımı bağladığım an, arkamda bırakıyorum günün bütün stresini. Bütün o bitmek bilmeyen e-postaları, ev işlerini, kafamdaki karmaşık düşünceleri... Her adımda biraz daha hafifliyorum sanki.
Çok hızlı koşmanıza gerek yok. Yarışmıyoruz ki kimseyle. Kendimizle bile. Sadece o anın tadını çıkarmak bütün mesele. Bazen durup bir ağaca bakmak, bazen derin bir nefes alıp gökyüzünü izlemek. Koşarken insan, kendini dinliyor aslında. En çok da kendi sesini duyuyor.
Kadınlar için koşmak biraz daha başka bir anlam taşıyor galiba. Sokakları adımlarken gücümüzü hissediyoruz. "Biz de buradayız," diyoruz her adımda. Özgürce, korkusuzca, kendimiz olarak. Saçlarımız dalgalanırken rüzgarda, hayatın ritmini biz belirliyoruz aslında.
Eğer bugün henüz çıkmadıysanız dışarı, şimdi tam sırası. Giyin en rahat kıyafetlerinizi. Bırakın evdeki işler biraz beklesin. Çıkın ve sadece adımlayın yolu. Koşun demiyorum illa ki, hafif bir tempolu yürüyüş bile iyi gelecektir ruhunuza.
Kendinize bir iyilik yapın bugün. Dünya Koşma Günü’nüz kutlu olsun.
Yollarda karşılaşmak dileğiyle...
