Şöyle bir etrafıma bakıyorum da, ne büyük bir mucize aslında kamera. Hayat su gibi akıp gidiyor elimizden. Durduramıyoruz zamanı. Ama o küçük düğmeye bastığımız o tek bir saniye var ya... Hah, işte o an zaman donuyor. O anki gülüşün, o gözündeki ışık, hatta arkadan geçen o yabancı insan bile sonsuza kadar orada kilitli kalıyor.
Şimdilerde herkesin elinde bir cep telefonu, saniyede on tane fotoğraf çekiyoruz. Ama o eski, filmli kameraların tadı başkaydı be. Filmin bitmesinden korkardık, gözümüzü kırpacağız diye ödümüz kopardı. Çıkan sonuç ise tam bir sürpriz, tam bir doğallıktı.
Biz kadınlar anı biriktirmeyi, o güzel anları saklamayı çok severiz. Çocuğun ilk adımı, balkondaki çiçeğin ilk açışı, o dostlarla yenilen şen şakrak akşam yemekleri... Hepsini kaydetmek isteriz hafızamıza ve o küçük merceklere. Kamera dediğin şey, sadece bir teknoloji değil bence. İnsanın dünyaya bakan gözü, kalbinin dışarıya açılan penceresi.
Bazen hayat çok gri, çok sıkıcı gelebilir insana. İş güç, koşturmaca, bitmeyen dertler... Ama kameranın arkasına geçip dünyaya o küçük vizörden bakınca, saklı kalmış güzellikleri görüyor insan. Bir yaprağın üzerindeki su damlasını, bir kedinin uykulu gözlerini, yaşlı bir amcanın yüzündeki o bilge çizgileri... Kamera, bize bakmayı değil, gerçekten "görmeyi" öğretiyor aslında.
Eğer bugün hep aynı rutin işlerle boğulduysanız, bir ara verin kendinize. Alın elinize telefonunuzu ya da varsa o eski emektar kameranızı. Çıkın dışarıya. Çok uzağa gitmeye gerek yok, balkondan sokağa bakın mesela. Ya da mutfakta o tıkır tıkır kaynayan çaydanlığın fotoğrafını çekin. Anı durdurun bugün.
Kendinize ve gelecekteki halinize bir iyilik yapın bugün. Şöyle en samimi, en içten halinizle bir fotoğraf çekilin sevdiklerinizle.
Gülümseyin hayata, Dünya Kamera Günü’müz kutlu olsun!
