Bir bayrama daha geldik. Ramazan’ın yavaşlatan, düşündüren, sabrı öğreten günleri geride kaldı. Şimdi bayram var. İnsanın içini hafifleten, yüzüne istemeden bir tebessüm yerleştiren günler. Takvimde bir gün gibi durur belki ama hayatta bıraktığı iz daha derindir. O yüzden bayram denince herkesin aklına başka bir hatıra gelir.
Bayram sabahları erken uyanılır. Alarmdan önce açılır gözler. Evde sessiz bir hareket başlar. Perdeler aralanır, çay demlenir, mutfakta küçük sesler dolaşır. Bayramlıklar özenle hazırlanır. Aynaya bakınca fark edilir değişim. Daha yumuşak bir yüz, daha sakin bir bakış vardır.
Bayram, aramaktır. Uzun zamandır ertelenen telefonları açmaktır. Kapısı çalınmayan evleri hatırlamaktır. Büyüklerin elini öperken geçirilen o birkaç saniyede, zaman durur gibi olur. Küçüklerin bayram harçlığı sevinci, insana kendi çocukluğunu hatırlatır.
Herkes için aynı sevinçle gelmez bayram. Eksikler vardır. Kaybettikler vardır. Masada boş kalan sandalyeler, sesi duyulmayan odalar. Bayram sevinci bazen hüzünle yan yana durur. Ama yine de paylaşılır. Çünkü bayram, yalnız kalmamaktır. Acının bile bölüşülmesidir.
Bayram sofraları kalabalık olur. Tatlılar ikram edilir. Ama asıl ikram, gönülden gönüle geçendir. Bir hâl hatır sorma, bir sarılma, bir “iyi ki varsın” demedir. Uzun zamandır özlenen bağlar bayramda yeniden kurulur.
Bayram, küs durmamayı öğretir. “Bayram olsun” diye yumuşar kalpler. Her şey çözülmez belki ama ilk adım atılır. O ilk adım bile çok şeydir. Çünkü bayram, barışa yakışır.
Bayram günleri çabuk geçer. Ziyaretler biter, sofralar toplanır, şehir yeniden hızlanır. Ama bayramdan kalan bir his olur. İçte bir ferahlık, bir umut. Keşke her güne biraz bayram taşıyabilsek dersin. Keşke bu yumuşaklık kalıcı olsa.
Bu bayram, evleriniz huzurla dolsun. Kalpleriniz sakin olsun. Sevdiklerinizle yan yana olabildiğiniz, olamadıklarınızı da sevgiyle andığınız bir bayram olsun. Dargınlıkların azaldığı, anlayışın çoğaldığı bir bayram olsun. Bayramınız kutlu olsun.
