Emekli oldu, samanlığı atölyeye çevirdi

Bayburt’un Uğrak köyünde yaşayan 77 yaşındaki İsmail Çeçen, emeklilik dönemini üretmek ve çevresindekilere yardımcı olmak için değerlendiriyor. Evinin samanlığını kendi imkânlarıyla küçük bir elektrik atölyesine dönüştüren Çeçen, köy sakinlerinin bozulan elektrikli eşyalarını herhangi bir ücret talep etmeden tamir ediyor. Samanlığı atölyeye dönüştürdüÇocukluk yıllarında ailesiyle birlikte çiftçilik yapan Çeçen, askerlik öncesinde Bayburt’ta inşaat işlerinde çalıştı. 1973 yılında askerlik görevini tamamladıktan sonra Fransa’ya giden Çeçen, yaklaşık 20 yıl boyunca inşaat sektöründe çalıştı. Daha sonra Türkiye’ye kesin dönüş yapan Çeçen, hem Türkiye’den hem de Fransa’dan emekli oldu.Beş çocuk babası olan Çeçen, emekliliğinin ardından kendisine bir uğraş edinmek için evinin içerisinde bulunan ve yörede “merek” olarak adlandırılan samanlığı düzenleyerek elektrik atölyesine çevirdi. Bozulan eşyaları ücretsiz tamir ediyorAtölyesinde kettle, davul fırın ve çeşitli elektrikli ev aletlerini tamir eden Çeçen, ihtiyaç duyduğu parça ve malzemeleri de zaman zaman kendi imkânlarıyla temin ediyor. Çeçen, yaptığı işten herhangi bir maddi beklentisinin olmadığını belirterek, amacının komşularına yardımcı olmak olduğunu söyledi.Çeçen, “Hobi olarak, merek denilen samanlığa bu düzeni komşularıma faydalı olayım diye kurdum. Elimden geldiği kadar bütün vatandaşlara faydalı olmaya çalışıyorum. Ne getirirseler hepsini tamir ediyorum. Bedelsiz, karşılıksız bir şekilde yapıyorum. Kimseden bir şey aldığım yok, almam. Gerektiği zaman parçaları, malzemeyi evimden götürüyorum” dedi. Mesleği kendi kendine öğrendiİlkokul mezunu olduğunu belirten Çeçen, herhangi bir çıraklık eğitimi ya da kurs almadığını, tamir işlerini merak ve deneme-yanılma yöntemiyle öğrendiğini anlattı.Çeçen, “Ne çıraklık eğitimim var ne de kimseden öğrendim. Hep kendi isteğim, kendi arzum, kendi çabamla buralara geldim. Bazı şeyleri boza boza öğrendim. Herhangi bir okul okumadım, herhangi bir kursa gitmedim, bir kişinin yanında bu işi kesinlikle öğrenmedim” ifadelerini kullandı. Emeklilikte kendine uğraş edindiAtölyesindeki çalışmaların zamanla günlük yaşamının bir parçası haline geldiğini söyleyen Çeçen, “Bu yaştan sonra yapacağımız bir şey yok. Benim için bu uğraş olmuş oldu. Seviyorum, işimi çok seviyorum. Çeşit çeşit malzemem var. Böyle uğraşıp gidiyoruz” diye konuştu.Çeçen, bir komşusunun tamir edilmesi için bıraktığı kettle’ı göstererek, “Kendisini görmedim, dün bırakmış gitmiş. Kettle’ın burada tamiratını yaptım. Biraz sonra gelir alır” dedi.Eşi de atölyenin taşınmasından memnunÇeçen’in 56 yıllık eşi Safiye Çeçen ise eşinin emekli olmasına rağmen çalışmayı bırakmadığını ve yaptığı tamir işlerini hobi olarak gördüğünü söyledi.Eşinin gün boyunca atölyede çalıştığını belirten Safiye Çeçen, “Fransa’dan emekli olduktan sonra ben çalışmasını istemedim, bu onun hobisi. O çalışmak istedi, samanlığı kendine iş yeri yaptı. Akşama kadar burada, işi bitince gelip dinleniyor. Ertesi gün yine aynı devam ediyor” ifadelerini kullandı.Daha önce eşinin evin içerisinde tamir yaptığını ve malzemelerin evin farklı bölümlerine yayıldığını anlatan Safiye Çeçen, atölyenin samanlığa taşınmasının kendisini de rahatlattığını belirterek, “Atölyemiz evin içindeydi. Orada biraz bunalıyordum. Girişteydi, eve dökülüyordu. Burada dökülsün, bana ne. Kendisi temizliyor. ‘Ben oraya taşınayım, sen de kurtar’ dedi. Taşındı buraya, Allah razı olsun” diye konuştu.Köyde herkesin tamircisi olduİsmail Çeçen’in yaptığı tamirlerin zamanla çevre köylerde de duyulduğunu belirten eşi, vatandaşların bozulan eşyalarını bazen isimlerini bile yazmadan evlerinin kapısına bıraktığını söyledi.Safiye Çeçen, “Bir İsmail bir köy” diyerek eşinin köyde herkese yardımcı olduğunu ifade etti. Çeçen, “Sabahleyin kapıya bir bakardım poşetler asmışlar. İsimleri de yok, kimin olduğu belli değil. Eşim yapar, kiminse malzeme gelir alır gider. Para yok, pul yok, bir şey yok. İşte böyle hayatımız, memnunuz hayatımızdan” dedi.Köyüne döndüğünde soluğu atölyesinde alıyorZaman zaman yurt dışında yaşayan çocuklarının yanına giden İsmail Çeçen, köyünü özlediğinde yeniden Uğrak’a dönüyor. Yaz aylarını köyünde geçiren Çeçen, burada hem vaktini değerlendiriyor hem de komşularının bozulan eşyalarını tamir ederek onlara yardımcı oluyor.Emeklilik dönemini kendi isteğiyle çalışarak geçiren 77 yaşındaki Çeçen, samanlıktan dönüştürdüğü atölyesinde tamir işlerini severek sürdürüyor.